Er was eens heel lang geleden een klein meisje,
ze woonde samen met haar vader en moeder en twee oudere zussen
in een klein dorpje, het kleine meisje heette Jacobientje,
ze was heel pienter en met 8 maanden ging ze aan de wandel,
ja, je zou het bijna niet geloven maar het is echt waar.
***
 
De twee grote zussen wilden wel een beetje
moedertje spelen over hun kleine zusje, maar die had haar eigen
willetje, als een dartel lammetje huppelde ze het land uit
en die 2 maar weer zoeken naar de jongste spruit, maar voor
Jacobientje kwamen donkere wolken opzetten, ze werd heel ziek,
iedereen was erg ongerust, ze lag daar heel ziek in haar bedje,
en haar knietjes en enkels waren heel dik geworden.
***
 
De dokter kwam elke dag en zei dat Jacobientje heel ziek was,
en ons kleine meisje was pas 2 jaar, maar..... ze bleef een levendig meisje,
tijd voor de kleuterschool was er niet bij, het kleine
meisje lag de meeste tijd in haar bedje, ze werd best een beetje
verwend.....moeder gaf haar af en toe een sinaasappeltje.
***
 
Ze waren allemaal heel lief voor haar en als Jacobientje
eens een van de goede dagen had met minder pijn, haalde ze best
veel kattekwaad uit, achter in de tuin stonden fruitbomen en daar
klom ze dan in en ging ze zitten dagdromen.......hoe zou het zijn om te kunnen
hollen en rennen?
***
 
In de wintertijd had Jacobientje het erg moeilijk, iedereen schaatste
vrolijk in de sloot voor hun huis en in haar oogjes zaten vaak
traantjes, ze bad vaak om genezing, maar het mocht niet baten.
Ze gaf nooit de moed op en speelde met de buurtkinderen,
vooral jongens kon ze goed mee overweg.
***
 
Ze droeg altijd een witte strik in haar haartjes die moeder
 netjes in het haar deed, ze vond dat maar niks, ze zou liever
jongenskleren aan hebben, stomme rotjurken en dan nog die strik.
***
 
De tijd voor de grote school kwam er aan, zo af en toe kon ze naar school
en dat was een feest, leren ging haar prima af, maar toch kwam
telkens die ziekte (die de grote mensen gewrichtsreumatiek noemden) haar
plagen, zo kwam ze de 6jaren school met goed succes door, ondanks dat ze er
heel vaak niet was. Ze had op school een vriendinnetje erbij gekregen,
daar speelde ze ook zo vaak mee, dat werd haar hartsvriendin.
***
 
Daarna wilde Jacobientje meer leren, maar op het dorp was alleen
een modevakschool en daar kwam ze terecht, voor haar een makkie,
en ze naaide en naaide dat het een lieve lust was.
***
 
Jacobientje werd ouder en de jongens wilden graag met haar uit,
aan haar gezicht kon je niet zien dat ze een geheim
meedroeg en de eerste de beste gozer ga je niet vertellen toch
dat je eigenlijk veel dingen niet kan...en mag doen.
***
 
Zoals het in sprookjes gaat kwam er een goede tovenaar langs,
Jacobientje......... eens zal jij de mooiste en liefste man krijgen!!
Ze was de hele tovenaar vergeten en had zo een afspraakje met die en
zo weer met een ander.
***
Maar de tovenaar kwam nog een keer langs en zei tegen Jacobien.....let op...
deze avond vind je de man van je dromen, ze was op een
bal en ineens stond daar die sprookjesprins,
Jacobien dacht aan de fee.... zou dat hem dan zijn?
***

 
De jongen stapte op haar af en vroeg of ze wilde dansen........daar
was ze voor in en die gozer kon gelukkig enkel schuivelen
en zo schuivelden ze door de zaal, iedereen wierp een  jaloerse
blik op die knul, die komt hier even binnen en gaat met
onze Jacobien aan de haal, wat denkt die gozer wel....
***
 
Maar je weet in sprookjes is het meestal eind goed al goed.
Zo ook hier.......ze verloofden en op hun trouwdag was het een heel
groot feest en ze leefden nog lang en gelukkig.
Als je nou denkt.........toch een beetje raar sprookje...
neem dan van mij aan dat er veel waarheid in zit.
Dat kleine meisje ken ik beter dan wie ook....
***
 
Geschreven door Coby.
 


 

        

 

Copyright World of Dreams 2007-2014