De computer,

Ik vergeet nooit de dag dat we dat (ding) in huis kregen te staan,
enkel om te zien al zo lelijk vandaar dat ik hem DING noemde.
Ik wilde hem helemaal niet en wat moest je er mee?
Ik zag Cor wel eens prutsen op dat ding, nou ja…prutsen?
Hij was lekker bezig en ik volgde hem nonchalant vanuit mijn ooghoeken,
hij mocht niet doorkrijgen dat ik het DING al aardiger begon te vinden.
goed kijken achter mijn boekje vandaan wat hij allemaal deed, zou ik dat ook
kunnen? De volgende morgen Cor was naar zijn werk…even kijken of ik het ding
in werking kon zetten, klik de knop...aan , het duurde allemaal even maar ik kreeg
beeld, dat was de eerste stap op de digitale snelweg.
Zeg maar niks tegen het baasje, als hij straks kapot is ben ik de dader,
Ding moest ook nog uit, even op het papiertje kijken hoe Cor dat deed,
afsluiten die handel en gelukt!
Na die dag werd Ding mijn grote vriend, snel mijn huisje door
en het feest kon weer beginnen, knop aan en surfen op het net,
ik kwam de mooiste dingen tegen, maar al snel wilde in meer,
een eigen homepage dat zou toch echt fantastisch zijn, ik had ondertussen
een programma (printmaster) weten op te scharrelen en daar kon je een
homepage mee maken, (heel primitief) maar ik ging gewoon door en
voor mij was het schitterend, Cor moest hem op internet zetten.
Dat was het begin!
Chatten? Wat voor gek haalt dat in zijn hoofd...ik dus, lid geworden
van seniorenweb en inloggen op de chat, allemaal ouderen…maar wat wil je
ik hoorde daar bij en...rare dingen? Niks rare dingen, we kletsten wat af en in
het begin keek ik het even aan, even wennen hoor, de gesprekken varieerden
van bloedverdunners, tot de kookkunsten van sommige chatters, soms heel
serieus maar ineens konden we flink uit de band springen, lekker relaxen.
Ik begon mailtjes te krijgen en zo mooi, met zelfs muziekjes er in, dat wilde ik
allemaal leren, de volhouder wint, weet nog hoe trots ik was dat ik een plaatje
met muziek in een mail had verstuurd, Cor keek zelfs van jaja...en dat zegt wat!
Maar ik wilde meer, ik zag hoe sommigen werkten met het programma PSP
Paint Shop Pro, ik kreeg het van een goede gever en ik ben hem nog steeds dankbaar
ervoor, mijn eerst creatie vond ik zelf al zo mooi, lessen volgen, Awards verdienen
en mailen, DING was niet meer weg te denken en kreeg al snel het troetelnaampje
mijn pc’tje, DING werd gepromoveerd.
Zo langzaamaan ben ik geen digibeet meer en weet aardig met mijn pc’tje om te
gaan, de homepage is ondertussen een echte homepage geworden,
serieus bezig met paint shop pro lessen, thema’s vind ik helemaal leuk,
en voor nieuwe dingen blijven open staan…msn-facebook-twitteren-skype,
als ik het zo bekijk denk ik, heeft dat mens nog tijd voor iets anders?
En ja hoor, tijd genoeg over voor m’n man-zoon-schoondochter-en kleinkind,
die komen op de eerste plaats, dan m’n huisje, waar ik trots op ben
en alle sociale dingen die bij het leven horen.
Al heeft mijn pc’tje een grote plaats in m’n leven, ik ben niet verslaafd,
(beetje maar).
Voor beginners raad ik aan, stug doorgaan, je red het wel!
Nooit denken dat kan ik niet, gewoon denken dat kan ik ook.

Coby Schouten...


 

        

 

© Copyright World of Dreams 2007-2014